We kwamen op 29 augustus samen bij Ciska en bogen ons over een roman van een auteur waar zij heel enthousiast over is: Alicja Gescinska. De ster van deze jonge Belgische-Poolse filosofe is de voorbije jaren vlug gerezen. Met ‘Een soort van liefde’ verscheen in 2017 haar eerste roman en die kaapte meteen de debuutprijs weg. De inleiding van onze sessie werd verzorgd door Chris. Hij vergastte ons op een fragment uit ‘Boy’, een nostalgische terugblik van Roald Dahl op zijn kinderjaren.
We vonden gemeenschappelijke grond over de titel: ‘Een soort
van liefde’. Deze dekt best de lading. Al gaat het dan volgens Christine over
dingen die wij allemaal wel weten door gewoonweg te leven. Het boek schetst het
verhaal van twee vrouwen die elkaars leven hebben bepaald, maar die elkaar nooit
hebben ontmoet. De ene jonge vrouw is een studente die zichzelf verliest in een
wederzijds passionele liefde met een veel oudere professor, de andere vrouw is
een dochter die na het overlijden van haar vader blijft kampen met demonen uit het verleden: “Waarom heeft haar
vader ooit haar moeder verlaten?”
De meningen lagen ver uit elkaar. Terwijl Reinoud, Ciska en
Chris waren meegesleept door een volgens hen ontroerend en rijk boek, leken Jo
en Christine eerder geïrriteerd. Ludo en Ina hingen daar ergens tussenin. Jo
mocht van wal steken. Hij was blijven haperen aan het onwaarschijnlijke gegeven
dat een jonge knappe vrouw zich zomaar liet meeslepen door een 60 jarige.
Terzijde gaf hij een cynische verklaring mee: misschien moet je als oudere man
enkele citaten van buiten leren, daar kun je gemakkelijk mee scoren. Ik schrijf
dit verslag enkele jaren later, benieuwd of iemand de tip ter harte heeft
genomen. Wel vindt Jo dat ze goed schrijft, maar het verhaal blijft te
oppervlakkig en te ongeloofwaardig. Chris was zondermeer gepakt door het
meeslepende relaas over de onmogelijkheid van liefde – was ook een goede titel
geweest. Hij ontdekte tal van inspirerende gedachten, filosofische en andere.
Ludo was niet ondersteboven van dit kleine verhaal, al had hij het relatief
graag gelezen. Qua stijl verliest ze af en toe de pedalen, verliest ze zich in
details, wordt het te breedsprakerig. Het verhaal vond hij zorgvuldig en knap
geconstrueerd. De brief op het einde om tot de catharsis te komen vond Ludo wat
goedkoop. Ook Ciska had aanmerkingen over die volgens haar wat melige brief. Verder
genoot ze van het vrij sterke verhaal, van het spanningsveld tussen die twee
hoofdpersonages die beurtelings een stuk ervan prijsgeven. Af en toe maakte
haar hart een sprongetje bij het lezen, een ervaring die Ciska niet veel heeft.
Christine had heel grote verwachtingen, maar bleef totaal ontgoocheld achter.
Dit stationsromannetje met hier en daar een filosofisch kantje had haar niet
kunnen bekoren, ze vond het verhaal bij het haar getrokken. Toch moest ze
toegeven dat de opbouw goed in elkaar zit, dat er enkele goede stukken waren.
Maar de professor had haar geïrriteerd van begin tot het einde, zijn citaten
hadden Christine duidelijk niet kunnen vermurwen. Ina was positief, ze vond het
heel mooi geschreven. Niet dat de romance op zich haar had aangesproken, maar
die verkenning van ‘Een soort van liefde’ vond ze geslaagd, er schemert een
zweem van romantiek doorheen de roman. Ook al vond Ina het niet de grote
filosofie, veel ideeën die het boek stofferen vond ze toch mooi. Reinoud tot
slot was ongelooflijk enthousiast. Hij kan er inkomen dat Christine het een
flutverhaaltje vindt, maar naarmate het verhaal zich ontwikkelt klopt het
steeds meer. Het thema van het al of niet profiteren, heeft de professor van de
jonge studente geprofiteerd, vond hij alleszins boeiend. In de tweede ronde was
ditzelfde aspect voer voor veel discussie, wat is echte liefde, wat valt onder
machtsmisbruik? En de meningen over de geloofwaardigheid van dergelijke
‘ongelijke liefde’, en is het dat wel, bleven verdeeld. Het leverde alvast
boeiende reflecties op. Uiteindelijk resulteerde dat in een hoge score van 7,8.
Chris (9,5) Ciska en Reinoud (9) waren
zeer enthousiast, Ina (8) en Ludo (7) vormden de middenmoot. Jo en Christine
(6) scoorden consequent met hun leeservaring.
